Kącik specjalistów
GODZINY PRACY SPECJALISTÓW
LOGOPEDA
MAŁGORZATA LIWIŃSKA- poniedziałek 12.30-16.30, wtorek 7.30-12.00, środa 12.30-17.00, czwartek 7.30-12.00, piątek 7.30-12.00
PSYCHOLOG
JOANNA BIDZIŃSKA- PARCHETA- wtorek12.30-15.30, środa 7.30-12.30, czwartek-12.30-15.30
PEDAGOG SPECJALNY
SYLWIA GĄSOWSKA- poniedziałek 10.00-12.00, wtorek 10.30-13.30, środa 8.30-13.30, czwartek 11.00- 12.00
PEDAGOG
SYLWIA GĄSOWSKA-czwartek 12.00-13.00
Adaptacja w przedszkolu – pierwszy krok ku samodzielności !!!
Rozpoczęcie przedszkola to ważny moment zarówno dla dziecka, jak i dla jego rodziców. Nowe miejsce, nowe osoby, rozłąka z najbliższymi i zupełnie inny rytm dnia mogą budzić wiele emocji. Dla jednych dzieci początki będą łatwe i pełne ciekawości, inne będą potrzebowały więcej czasu, spokoju i wsparcia.
Adaptacja to proces, a nie jednorazowe wydarzenie. Każde dziecko przechodzi go w swoim tempie. Naszym celem jest stworzenie warunków, w których dziecko stopniowo poznaje przedszkole, nawiązuje relację z nauczycielami i czuje się w nowym miejscu bezpiecznie.
Jak wspieramy dzieci podczas adaptacji?
W pierwszych dniach szczególną uwagę zwracamy na potrzeby i emocje każdego dziecka. Staramy się, aby przedszkole kojarzyło się z bezpieczeństwem, akceptacją i ciekawymi doświadczeniami.
Podczas adaptacji:
- zapewniamy dziecku spokojne i życzliwe przyjęcie,
- pomagamy poznać salę, nauczycieli i rówieśników,
- pokazujemy codzienny rytm i zasady obowiązujące w grupie,
- dajemy dziecku czas na oswojenie się z nową sytuacją,
- wspieramy je w wyrażaniu emocji,
- zachęcamy do samodzielności, ale nie oczekujemy jej natychmiast,
- pozostajemy w kontakcie z rodzicami i wspólnie szukamy najlepszych sposobów wsparcia dziecka.
Jak rodzice mogą przygotować dziecko?
Przygotowania do przedszkola warto rozpocząć jeszcze przed pierwszym dniem. Pomocne może być wspólne rozmawianie o przedszkolu, oglądanie zdjęć, spacer w pobliżu placówki czy czytanie książeczek dotyczących pierwszych dni w przedszkolu.
Warto również:
- Rozmawiać spokojnie i pozytywnie – opowiadać dziecku, jak może wyglądać dzień w przedszkolu, ale nie obiecywać, że „na pewno nie będzie płakać”.
- Ćwiczyć krótkie rozstania – dziecko może stopniowo przyzwyczajać się do pozostawania pod opieką innych bliskich osób.
- Wspierać samodzielność – zachęcać do samodzielnego jedzenia, ubierania się, korzystania z toalety czy sprzątania po zabawie, pamiętając, że dziecko nie musi wszystkiego potrafić przed rozpoczęciem przedszkola.
- Zadbać o przewidywalność – stały rytm poranka i spokojne przygotowanie do wyjścia mogą dawać dziecku poczucie bezpieczeństwa.
- Pozwalać na emocje – smutek, płacz, złość czy niepewność są naturalną częścią adaptacji. Najważniejsze jest, aby dziecko wiedziało, że jego emocje są ważne i akceptowane.
Pożegnanie ma znaczenie.
- Poranne rozstanie powinno być krótkie, spokojne i przewidywalne. Warto powiedzieć dziecku, kto po nie przyjdzie i kiedy to nastąpi, używając określeń zrozumiałych dla dziecka, np. „przyjdę po obiedzie” zamiast „przyjdę za trzy godziny”.
- Nie warto przedłużać pożegnania ani wracać kilka razy do sali. Dziecko może wtedy otrzymać sprzeczny komunikat i jeszcze trudniej będzie mu rozpocząć dzień.
- Pomocne może być stworzenie własnego małego rytuału pożegnania – przytulenie, buziak, „piątka” czy jedno stałe zdanie, np. „Baw się dobrze, a ja przyjdę po Ciebie po obiedzie.”
Czy płacz podczas adaptacji jest czymś złym?
- Nie. Płacz jest naturalnym sposobem wyrażania emocji i nie oznacza, że dziecko sobie nie radzi. Dziecko może płakać podczas rozstania, a po chwili zacząć się bawić i uczestniczyć w życiu grupy.
- Ważniejsze od samego płaczu jest to, czy z czasem dziecko zaczyna coraz lepiej odnajdywać się w nowej sytuacji, nawiązuje relacje, angażuje się w zabawę i stopniowo nabiera zaufania do nauczycieli.
Czego lepiej unikać?
Podczas adaptacji warto unikać:
- straszenia przedszkolem lub nauczycielami,
- porównywania dziecka z innymi („Zobacz, inne dzieci już nie płaczą”),
- zawstydzania („Jesteś już duży, nie możesz płakać”),
- obiecywania nagród za niepłakanie,
- wymykania się bez pożegnania,
- przekazywania dziecku własnego lęku i niepokoju,
- wielokrotnego pytania po powrocie: „Czy płakałeś?”.
Zamiast tego warto powiedzieć: „Wiem, że trudno Ci się rozstać. Jesteś bezpieczny. Panie/Pani będą się Tobą opiekować, a ja po Ciebie wrócę.”
Pamiętajmy – każde dziecko ma swoje tempo.
Nie ma jednego właściwego sposobu przechodzenia adaptacji. Jedno dziecko po kilku dniach z radością wbiegnie do sali, inne będzie potrzebowało kilku tygodni, aby w pełni zaufać nowemu miejscu.
Najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa, cierpliwość, konsekwencja i współpraca rodziców z przedszkolem.
Wspólnie możemy sprawić, aby pierwsze przedszkolne doświadczenia były dla dziecka nie tylko wyzwaniem, ale przede wszystkim początkiem pięknej przygody, nowych przyjaźni i odkrywania własnej samodzielności.
Jesteśmy tutaj, aby towarzyszyć dziecku i jego rodzinie w tym ważnym pierwszym kroku.
prof. dr Leon Kaczmarek
DWANAŚCIE PRZYKAZAŃ LOGOPEDYCZNYCH
„Prawidłowe kształtowanie mowy
jest fundamentem wychowania człowieka”
M.Sovak
- Narządy mowne dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.
- Mowa otoczenia winna być poprawna. Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba koniecznie zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw. języka dziecięcego.
- Dziecko winno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. Z początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciałka. Wnet jednak następują reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, gdyż może on być osłabiony.
- Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.
- Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mownych (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.) winno się z nim bezwzględnie pójść do lekarza specjalisty: chirurga – plastyka, ortodonty.
- Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. Nie wolno zmuszać go do posługiwania się w okresie kształtowania się mowy ręką prawą, gdyż mogą nastąpić zaburzenia mowy.
- Kiedy dziecko zaczyna samo coraz więcej mówić, nie wolno tej skłonności gasić np. obojętnością lub cierpką uwagą, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne, nieme.
- Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.
- Należy pilnie baczyć, czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.
- Z chwilą zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać dziecku przez ciągłe poprawianie i zmuszanie go do poprawnego powtarzania, gdyż dziecko nabawi się kompleksu mniejszej wartości, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.
- Dziecko 3 – letnie monologuje, ale też chce rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań, a także przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, które pomagają dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania myśli i uczuć.
- Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, nie wolno opuszczać rąk. Powstające w Polsce coraz liczniejsze poradnie logopedyczne są w stanie pomóc dziecku, o ile rodzice i wychowawcy będą z nimi jak najściślej współpracować.
Dlaczego dziecko chce decydować za dorosłych
- Potrzeba kontroli — dzieci próbują przejąć stery, gdy czują chaos, niepewność lub zbyt dużą swobodę.
- Sprawdzanie granic — to naturalny etap rozwojowy, szczególnie u przedszkolaków.
- Silny temperament — niektóre dzieci mają wrodzoną potrzebę wpływu i decydowania.
- Brak konsekwencji dorosłych — jeśli zasady raz obowiązują, a raz nie, dziecko testuje, jak daleko może się posunąć.
- Chęć zwrócenia uwagi — nawet negatywna uwaga bywa dla dziecka lepsza niż jej brak.
Jak reagować, gdy dziecko próbuje przejąć kontrolę
🧩 Jasne i spokojne granice
Dziecko potrzebuje wiedzieć, kto jest odpowiedzialny za decyzje. Dorosły powinien mówić krótko i stanowczo:
- „Rozumiem, że chcesz inaczej, ale decyzję podejmuję ja.”
- „Widzę, że to dla ciebie ważne, ale teraz robimy tak.”
Granice działają tylko wtedy, gdy są konsekwentne.
🎯 Daj wybór, ale w ramach zasad
Dziecko może decydować, ale w ograniczonym, bezpiecznym zakresie.
- „Chcesz założyć niebieską czy zieloną bluzę?”
- „Wolisz najpierw kąpiel czy kolację?”
To daje poczucie wpływu, ale nie oddaje kontroli nad sytuacją.
🧘♀️ Zachowaj spokój
Dziecko szybko wyczuwa emocje dorosłego. Im bardziej rodzic się denerwuje, tym bardziej dziecko może próbować przejąć kontrolę. Krótka, spokojna reakcja działa lepiej niż tłumaczenie czy negocjacje.
🚫 Nie wchodź w dyskusje, których nie da się wygrać
Jeśli decyzja została podjęta, nie ma sensu jej tłumaczyć pięć razy.
- „Słyszę, że się złościsz. Decyzja jest podjęta.”
To uczy dziecko, że granice są stabilne.
🤝 Wspieraj emocje, ale nie zmieniaj zasad
- „Widzę, że jesteś rozczarowany.”
- „Masz prawo być zły.”
- „Jest ci trudno, ale nadal robimy tak, jak ustaliliśmy.”
Dziecko czuje się zrozumiane, ale nie przejmuje sterów.
🧱 Buduj rutynę
Stały plan dnia zmniejsza potrzebę walki o kontrolę. Dziecko wie, czego się spodziewać.
Czego unikać
- Ulegania po długiej walce — dziecko uczy się wtedy, że opłaca się naciskać.
- Krzyku i kar — wzmacniają bunt i poczucie zagrożenia.
- Tłumaczenia w nieskończoność — dziecko odbiera to jako zaproszenie do negocjacji.
- Oddawania decyzji w ważnych sprawach — np. czy wychodzimy, czy jemy, czy idziemy spać.
Kiedy warto szukać dodatkowego wsparcia
Jeśli dziecko reaguje bardzo silnie, często wpada w napady złości, nie akceptuje żadnych granic albo sytuacja zaczyna wpływać na funkcjonowanie rodziny, rozmowa ze specjalistą może pomóc zrozumieć źródło trudności i dobrać strategie.
- Potrzeba kontroli — dzieci próbują przejąć stery, gdy czują chaos, niepewność lub zbyt dużą swobodę.
Kącik specjalistów
- 14
WSPARCIE SPECJALISTÓW W NASZYM PRZEDSZKOLU
W naszym przedszkolu priorytetem jest wszechstronny rozwój dziecka. Dlatego zapewniamy stały dostęp do specjalistów, którzy wspierają zarówno dzieci, jak i rodziców. Każdy z nich prowadzi zajęcia, obserwacje oraz konsultacje indywidualne.
LOGOPEDA
- prowadzi diagnozę mowy u dzieci,
- organizuje indywidualne i grupowe zajęcia logopedyczne,
- koryguje wady wymowy i wspiera rozwój komunikacji,
- udziela wskazówek rodzicom, jak ćwiczyć w domu.
PSYCHOLOG
- obserwuje dzieci w grupie i podczas zajęć,
- wspiera rozwój emocjonalny i społeczny,
- pomaga dzieciom w radzeniu sobie z trudnościami adaptacyjnymi i emocjonalnymi,
- prowadzi konsultacje dla rodziców i nauczycieli.
PEDAGOG SPECJALNY
- obejmuje opieką dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi,
- dostosowuje metody pracy do możliwości dziecka,
- wspiera nauczycieli w organizacji zajęć z elementami indywidualizacji,
- współpracuje z rodzicami w zakresie usprawniania rozwoju dziecka.
PEDAGOG
- wspiera rozwój wychowawczy i edukacyjny,
- prowadzi zajęcia i działania profilaktyczne,
- pomaga w rozwiązaniu trudności w relacjach rówieśniczych,
- służy radą rodzicom w zakresie wychowania i komunikacji z dzieckiem.
📅ORGANIZACJA WSPARCIA
- Zajęcia specjalistyczne odbywają się w godzinach pracy przedszkola, w formie indywidualnej lub grupowej, w zależności od potrzeb dziecka.
- Konsultacje dla rodziców dostępne są po wcześniejszym umówieniu się z danym specjalistą.
- Współpraca z nauczycielami zapewnia spójność oddziaływań wychowawczych i terapeutycznych.
DLACZEGO WARTO?
Dzięki pracy naszego zespołu specjalistów:
- każde dziecko ma szansę rozwijać się w swoim tempie,
- rodzice otrzymują wsparcie i praktyczne wskazówki,
- przedszkole staję się bezpiecznym i przyjaznym miejscem, w którym dzieci mogą w pełni rozwinąć swoje możliwości.